24 juli 2001
Met Martha en Yoshi bespreken we de punten ter discussie voor de a.s. vergadering. De lijst wordt erg lang.
Micky vraagt geld om zijn Nederlandse cursus bij het Erasmushuis te betalen. Ik praat langzaam Nederlands met hem. Daarna zeg ik dat hij het moet vertalen in het Indonesisch en dat ik het resultaat aan het bestuur in Nederland zal laten zien. Zijn ogen vallen zowat uit hun kassen van schrik. Maar hij gaat tegelijk aan de slag. Ik ben reuze benieuwd wat hij ervan maakt.
25 juli 2001
We krijgen bezoek van een paar vrijwilligers van de "Family Care" Organisation. Zij vragen of zij iets kunnen doneren. Martha somt van alles op wat wij kunnen gebruiken. Bovenop de lijst staat: tegels. De tegels in de tehuizen zitten vol gaten.
26 juli 2001
Vandaag is het 40 dagen geleden dat Pap is gestorven. Volgens Indonesische traditie moet dit herdacht worden. Ds. Tonny's preek is pakkend. Hij neemt voorbeelden uit het alledaagse leven. Mijn gedachten dwalen in elk geval niet af.
Brammetje neemt mij apart. Hij vraagt waarom we de vader van mevr. Sita niet hebben aangenomen in Panti Werdha. Ik betrek Martha erbij. Zij zegt dat hij te oud is. Hij kan niet meer voor zichzelf zorgen terwijl dat een eerste vereiste is. Brammetje vindt dat wij de vereisten op een brochure moeten uitprinten. Ik geef hem groot gelijk. We moeten de opname-regels niet alleen voor de oudjes maken maar ook voor nieuwe kinderen. In het verleden bekeek Pap alles van geval tot geval.
30 juli 2001
Si Mamat zoals Matthieu in Indonesia door een ieder wordt genoemd, is intussen ook aangekomen uit Holland. Het leven wordt voor mij ingewikkelder.
Ik begin vroeg in de ochtend samen met Mam te wandelen. Daarna krijgen Mamat en Adayanti auto-rijles terwijl ik op de achterbank moet vertalen. De kinderen vinden het leuk. Na de derde les vinden ze al dat ze zo goed kunnen rijden dat we de chauffeur zo zoetjes aan best naar huis kunnen sturen. Ik sluit bij het rijden notabene om de vijf minuten mijn ogen! Elke keer denk ik dat we een gigantisch ongeluk zullen maken!
Het is echt eng in Jakarta. Het volk is ontevreden en boos. Het is niet veilig in de winkelscentra.
Mamat had niet veel zin in sjouwen en is met een lege koffer aangekomen. Ik stuur hem met John naar het winkelcentrum van Senen om kleren te kopen. Drie uur later hoor ik op de radio dat daar een bom is ontploft. Vijf gewonden waaronder een hele zware. Ik hou mijn hart vast maar mijn kinderen laten zich niet vastbinden. Ze gaan overal naar toe en vinden mij "een zeur" als ik teveel verbied.
© 2002 - www.pavandersteur.org - Alle rechten voorbehouden