Dagboek van een dochter: 18-20 juli 2001

door Nelleke de Borst-Bernard

18 juli 2001

Opa Janus heeft één scheel en één glazen oog. Als hij naar links kijkt lijkt het net alsof hij naar rechts staart.

Oma Niekje die aan zijn rechterhand zit is pisnijdig! Ze zegt dat Opa Janus altijd naar haar gluurt. "Ik heb hem zo vaak gewaarschuwd dat hij niet naar mij moet gluren, maar hij luistert gewoon niet" zegt ze woedend. "Ik heb hier een heleboel stenen!. Die krijgt hij op zijn hoofd als hij het nog één keer doet!" Opa Janus is stokdoof en blijft rustig doorgluren.

Ik vertel Oma Niekje dat hij er echt niets aan kan doen. Ik vraag haar of ze in de tuin wil werken. Of ze gezellige plantenhoekjes wil maken. Oma Niekje begint te glimmen van trots als ik haar deze taak geef. Ik wou dat we voor alle oudjes iets wisten te verzinnen om hun bezig te houden.

20 juli 2001

Het is vrijdag 12.00 uur. Het tijdstip dat iedereen uit de moskee komt. Jakarta is bijna file-vrij. Onvoorstelbaar!

Gus Dur geeft misschien om 15.00 uur een decreet uit. Als dat gebeurt dan weten we niet wat de gevolgen daarvan zullen zijn. Het is doodstil op straat. Zo te zien is iedereen vandaag thuis gebleven. Audrey vertelt dat veel buitenlanders van kantoor naar huis zijn gestuurd.

Ik probeer voor 15.00 uur in het ziekenhuis te zijn. Mam mag vandaag naar huis. Als het volk daarna niet massaal de straat opgaat, ga ik vanavond met Augustine naar Taman Mini waar we als vertegenwoordigers van het bestuur naar het huwelijk van Pak Dedy, één van de leraren, zullen gaan.

In het ziekenhuis regel ik alle administratieve rompslomp af. Mam is dolblij dat ze naar huis mag. Later vertelt ze pas dat ze de dokter gesmeekt heeft om naar huis te mogen. Ze is bang dat er een bom wordt geplaatst in het ziekenhuis, net zoals bij Pap toen.

Gus Dur heeft nog steeds geen decreet uitgegeven. Augustine en ik besluiten het risico te nemen om toch naar het huwelijk van Pak Dedy te gaan. Van de stilte op straat vanmiddag is niets meer over. Files overal! Je kan niet meer voor of achteruit! We komen twee uur te laat op de receptie. Tot mijn verbazing zijn wij niet de enigen die te laat komen. Er zijn misschien wel duizend mensen. In alle hoeken van de zaal zijn lange tafels volop met eten en drinken. Ik vraag me af hoe Indonesiers in hemelsnaam hun huwelijk bekostigen?

© 2002 - www.pavandersteur.org - Alle rechten voorbehouden