11 juli 2001
's morgens stel ik Nana voor aan de oma's en opa's in Panti Werdha. Ik zeg dat ze met al hun problemen bij Nana moeten komen. Dat ze het niet zelf moeten oplossen. Intussen heb ik het gevoel alsof de oudjes de veranderingen toch leuk beginnen te vinden. De komst van Nana zal voor hun een oplossing zijn.
In Matraman maken Martha en ik de lijst op wat nog gedaan moet worden voordat Brampie naar het buitenland gaat. We regelen alle voorbereidingen voor het uitje morgen: het huren van een bus; we vragen korting voor entree; eten...
's middags ga ik naar Cengkareng airport om mijn dochter Adayanti op te halen. We praten urenlang over alles wat er de laatste weken in Holland is gebeurd.
12 juli 2001
De rit naar Waterbom Cikarang duurt ongeveer 2 uur. De kinderen lijken net een stelletje uitgelaten dolle honden. Onderweg wordt er gestopt om te plassen. Niemand is geinteresseerd behalve ik. Er staat een ellenlange rij voor het damestoilet. Gelukkig slinkt de rij heel snel. Met verbazing zie ik dat de dames met z'n zessen tegelijk de badkamer ingaan. Ik zie een glimp van een piepkleine badkamer en vraag me af hoe ze het in hemelsnaam doen. Ze zijn ook nog gekleed in sarung, wat het volgens mij niet makkelijker maakt. Als het mijn beurt is glip ik de badkamer binnen. Voordat er iemand met mij mee glipt, sluit ik de deur snel achter me dicht. Ze zullen me wel a-sociaal vinden. Als ik er weer uitkom probeer ik hun boze blikken te ontwijken.
Augustine en ik zien dat drie kleine en drie grote jongens niet zwemmen. Ze hebben geen zwembroek. Augustine zegt aan de kleintjes om maar in hun onderbroek te zwemmen. Maar ook dat hebben ze niet. Ik zie dat de kleintjes verlangend naar hun vriendjes in het zwembad kijken. Ik probeer zwembroeken te huren maar die zijn allemaal op. Augustine komt met de oplossing. Haar school is vijf minuten verwijderd hiervandaan. We gaan daar naar toe en mogen drie broekjes en drie grote matten lenen.
André , een schattig jongetje, maakt een koprol van blijdschap als wij met de broekjes aankomen. Binnen een mum van tijd zijn ze in de kleedhokjes verdwenen.
De kinderen genieten. Ze sjouwen met superbanden en glijden gillend van plezier van de verschillende glijbanen af.
De verzorgers, houden hun hart vast. Waterbom Cikarang is gigantisch groot. Het bestaat uit verschillende zwembaden afgebakend door tropische tuinen. Het is onmogelijk om een overzicht op alle kinderen te hebben. En de meeste kinderen kunnen niet zwemmen. Ik benadruk alle verzorgers dat we onze ogen goed moeten blijven gebruiken. We zijn echt opgelucht als iedereen om 13.oo uur weer kompleet in de bus zit.
We gaan naar het Hom Piem Pa park, niet ver van het zwembad vandaan. Het is een groot park waar je kunt vissen, paardrijden, en er zijn allerlei spelletjes in de tuin voor de kinderen. We leggen de grote matten op de grond. Een paar meisjes maken de pannen met eten open en verdelen alles op plastieke borden. Bergen rijst met sayoer, ei en bamie.
De kinderen hebben honger. Zelfs de kleintjes maken de berg rijst op. Kleine Ambar zit helemaal voorovergebogen over haar bord te genieten van haar portie. Ongeduldig propt ze elke lepel in haar mond. Ze schept een heleboel rijst op haar lepel. Als dit weer op haar bord terugvalt, gooit ze haar lepel ongeduldig weg en graait met de vingers een hele handvol rijst die ze in haar mond propt.
Om 15.00 uur gaan we weer richting Jakarta. Het is doodstil in de bus. De kinderen zijn moe. Iedereen is in slaap gevallen.
In het ziekenhuis ziet Mam er veel beter uit. Ze kan nu ook weer normaal eten. De dokter heeft vraagtekens omtrent de zak met medicijnen die ze al die tijd heeft ingenomen.
© 2002 - www.pavandersteur.org - Alle rechten voorbehouden