10 juli 2001
Woest was ze, oma Conny van Panti Werdha. De moeilijkste oma uit dit tehuis. Stampvoetend gilde ze dat ze nooit een kamer met oma Maria wilde delen. Oma Maria die volgens haar een "viespeuk" is, die allerlei stinkzalfjes gebruikte.
Op dat moment was ik blij dat al die beledigingen in het Nederlands werden gedaan. Ik wist niet dat oma Maria ook Nederlands verstond.
Geduldig probeerde ik uit te leggen dat de rechtervleugel van dit tehuis gerenoveerd wordt. Dat iedereen verplaatst moet worden naar de linkervleugel en een kamer met een ander moet delen. De kamers waren toch al bestemd voor twee personen. Oma Conny was niet voor rede vatbaar. Ik had eigenlijk ontzettende kasian met oma Maria die met engelengeduld naast haar zat. "Ze zou geen leven meer hebben". Ik weet eigenlijk geen oplossing. Oma Conny zal ruzie maken met iedereen.
Uiteindelijk komt ze zelf met een oplossing. Ze wil alleen een kamer delen met Oma Lieke. Arme Oma Lieke... Zij moet wel ontzettend aardig zijn dat iedereen in dit tehuis haar als hun kamergenoot willen.
Oma Sarah is de tweede belhamel in dit tehuis die ik laat roepen. Het valt mee. Ze schreeuwt of stampvoet niet als ik zeg dat ze een kamer met Oma Moena krijgt. Ze is duidelijk niet blij maar weet ook dat ze beter Oma Moena kan hebben dan iemand anders.
Oma Niekje is de laatste vandaag want de anderen zijn allemaal de hort op. Christien had mij al gewaarschuwd dat Oma Niekje haar kamer met niemand zou willen delen. Zij heeft een groot pensioen en is bereid het dubbele bedrag te betalen. Als ik vertel dat zij Nana als kamergenoot krijgt, begint zij zowat te kraaien van plezier! Het probleem van dubbele betaling, dat jaloezie kan opwekken bij de anderen, is nu helemaal van de baan.
Ik ben echt opgelucht! Voordat ik wegga ga ik nog een keer langs Oma Conny. Ik zeg haar dat het bestuur geen klachten wil horen. Verbaasd kijkt zij mij aan: "klachten? hoe zo klachten?" Ik zeg haar dat het bekend is dat zij de moeilijkste oma is. Dat zij net als een kapotte radio praat die je niet meer af kan zetten.
"Te erggg tochh! al die mensen overdrijven zo!" zegt ze verontwaardigd. Ik probeer op haar gemoed te werken. Ik vraag haar om erg veel rekening te houden met Oma Lieke die net weduwe is geworden. Uiteindelijk belooft ze dat.
Ik ga naar huis om Mam naar het ziekenhuis te brengen. Ik hou mijn hart vast als ik naar haar kijk. Ze kan haast niet lopen van de pijn en haar ogen liggen diep in de kassen.
Dr. Loekman staat versteld als ik de hele zak met Mam's medicijnen op zijn bureau omkieper. "Geen wonder dat ze pijn heeft" zegt hij. "Ze neemt gif in en heeft deze laatste tien dagen helemaal geen voedsel opgenomen. Ze moet direct worden opgenomen!" De medicijnen neemt hij in beslag voor onderzoek.
Inge en ik zijn vreselijk opgelucht als we dit horen. Gelukkig hebben we extra kleding voor Mam meegenomen.
We regelen de opname-administratie. Binnen een mum van tijd hebben ze Mam naar haar kamer gebracht. Moonlight blijft bij Mam slapen.
Het is intussen 19.30 uur. Ik vlieg naar Matraman in de harde regen. Het feest is in volle gang. Yoshy heeft niet geteld hoeveel mensen er zijn. Tussen de gasten zie ik Mieke Becker, secretaris van de stichting Melatie en haar man. De stichting geeft een bedrag van fl. 500,- aan de Yayasan. Ik bedank hun namens de kinderen.
Iedereen is ongerust als ze horen dat Mam is opgenomen. Er wordt voor Mam gebeden. Tot mijn ontzetting hoor ik dat alle alumni kinderen van de Yayasan - na afloop van dit feest - nog naar het ziekenhuis willen. Zonder de gebruikelijke Indonesische beleefdheid zeg ik tegelijk dat ze dat niet kunnen maken. Mam is te moe en moet rust! Iedereen is stil. Een paar ogen kijken mij verwijtend aan. Opeens hoor ik iemand zeggen: "Oom Bram en tante Tine zijn niet alleen jouw ouders!" Ik voel me een beetje beschaamd. Op Pap's begravenis heb ik dit verwijt ook al gekregen.
Voordat we naar huis gaan komt het bestuur even bij elkaar. Er moet een vergadering worden gehouden voordat de voorzitter naar het buitenland gaat. Nu Mam in het ziekenhuis ligt moet hij de verantwoordelijkheid aan iemand anders overdragen. Besloten wordt om zaterdag om 13.00 uur bij elkaar te komen. De verantwoordelijkheid wordt overgedragen aan de secretaris.
Ik vertel het bestuur dat Noes een dagje uit wil met kinderen die deze vakantie thuis zijn gebleven. (kinderen die nog familie hebben mogen in de vakantie bij hun familie logeren). Het bestuur geeft toestemming om naar Waterbom in Cikarang te gaan.
© 2002 - www.pavandersteur.org - Alle rechten voorbehouden