19 juni 2001
Het leven gaat door. Ook zonder Pap! Het eens zo vertrouwde beeld van Pap achter zijn bureau in zijn kantoortje in Matraman bestaat niet meer. Toch is zijn invloed nog overal voelbaar.
juni 2001
De dagen vliegen voorbij. Er is een nieuw bestuur gekozen. Iedereen wil zich inzetten voor dit werk.
29 juni 2001
Mam is in elkaar gestort. Maandenlang Pap te hebben verzorgd eist nu zijn tol. Ze kan niets eten. Ze wil niet naar het ziekenhuis. Alleen naar een buurtdokter van wie ze een heleboel medicijnen krijgt.
30 juni 2001
Het bestuur heeft de leraren van de Pa van der Steur scholen om 12.00 uur uitgenodigd voor een lunchbijeenkomst. Ze willen een nauwer contact met de leraren.
"Jam karet!" (rubber tijd) Om 12.00 uur is nog niemand aanwezig. De meisjes hebben de bibliotheek - waar de lunch gehouden zal worden - tot een bioscoopzaaltje omgetoverd. Rijen stoelen achter elkaar. Het ziet er afgrijselijk ongezellig uit! Binnen een mum van tijd heb ik de zitting veranderd. Een lange tafel in het midden. Gezellig tafelkleed eroverheen. 40 stoelen voor de leraren. Het ziet er tegelijk minder formeel uit. Ik hoop van harte dat de leraren niet al te verlegen zullen zijn en hun mond willen opendoen.
Om 12.30 druppelen de leraren één voor één binnen. Mijn zorg dat ze hun mond niet zullen opendoen blijkt ongegrond. Als een metershoge golf kwamen hun vragen over de hoofden van het nieuwe bestuur heen. De leraren willen dat de entree van de school geplaveid wordt zodat het stof niet omhoog dwarrelt als een auto de school ingaat. Ze vragen 200 nieuwe schoolbanken. Ze willen een geluiddempende wand voor de kleuterklas. Ze willen muziek instrumenten voor de kinderen. Ze willen... er komt haast geen eind aan hun verlanglijst. Het bestuur luistert. Krabt zich van tijd tot tijd achter de oren.
Tenslotte belooft de voorzitter dat alles besproken zal worden in een bestuursvergadering. We eindigen met een gezellige lunch. De eerste stap om een nauwer contact met de leraren te krijgen is gedaan.
We gaan naar het Jongenshuis. Er is een nieuw hoofd aangenomen. Noes is 29 jaar. Is landbouwkundig ingenieur en ziet er met zijn Clark Cable snor kranig uit. Hij is ongehuwd. Ik ben bang dat alle bakvissen in het Meisjestehuis hun hart aan hem zullen verliezen. In mijn jeugd, bij de nonnetjes op school, werden we ook "en masse" verliefd op alle mannelijke leraren, de pastoor inbegrepen! Noes krijgt te horen dat hij alleen over het Jongenstehuis gaat. Hij heeft een goed plan op papier gezet. Nu moet hij het alleen nog waarmaken.
Noes vertelt dat twee jongens een weeklang hebben gespijbeld van school. De jongens worden geroepen. Uiteindelijk blijkt dat ze aangevallen zijn door een groepje jongens van de Technische School. Het bestuur vraagt Noes om met het hoofd van hun school te praten.
De jongens mogen niet meer spijbelen. Eén van de twee heeft volgens Olly een knap stel hersens.
"Schele" Donny zit moederziel alleen in een hoekje. "si jereng" (schele) wordt er vaak naar hem geroepen. Zijn toekomst zou er zo anders uit kunnen zien als hij geopereerd kan worden. Een Nederlandse arts die in de Yayasan op bezoek kwam had Mam verteld dat een operatie voor Donny's oog niet moeilijk is.
Noes belt 's middags het ziekenhuis op. Een operatie voor Donny kost ongeveer fl. 4000,- 's avonds stuur ik een e-mail naar Tom. Ik vraag of onze vereniging dit wil bekostigen.
© 2002 - www.pavandersteur.org - Alle rechten voorbehouden