17 juni 2001
Na een uur in Singapore komen we om 16.45 in Jakarta aan. Binnen een mum van tijd zijn we door de Immigratie heen en staan we buiten. Inge's kinderen wachten ons samen met de chauffeur op. Het is Zondagavond en er zijn gelukkig geen files.
Auto's en nog eens auto's voor het Meisjeshuis van Matraman 77. Aan de voor- en zijkant van dit tehuis zijn twee grote tenten opgezet. Een groot wit bord bij het hek met de mededeling dat Pap is gestorven en dat er om 19.00 uur een speciale herdenkingsdienst zal zijn.
Een zee van bloemen, overal verspreid in de tuin tot aan het hek. De kist in het midden van de aula. In een floers van tranen zie ik Mam opstaan. In een flits zie ik dat ze erg op Oma begint te lijken, zo oud en mager...
Samen lopen we naar de kist. Pap ligt er waardig bij. In pak! Het pak dat hij jaren geleden van Freddy heeft gekregen en dat hij hoogstens vijf keer heeft aangehad. Pap houdt niet van opsmuk. "Doe maar gewoon" zegt hij altijd. Hij ziet erg bleek. Nana heeft hem bruine lippenstift opgedaan. Waarschijnlijk zou hij het nooit geloofd hebben dat hij nog ooit lippenstift zou gebruiken.
Er komen hoe langer hoe meer mensen de aula binnenstromen. Allemaal stemmig gekleed. Ik voel me een beetje uit de toon in mijn "speciale" kleding. Inge begint zachtjes te giechelen als zij mijn pijama herkent.
De zaal is intussen tjokvol. De weeskinderen zijn allemaal aanwezig. Ik zie ook een heleboel oud- en jonge Steurtjes. Het verbaast mij dat iedereen zo gauw op de hoogte is. Er worden hier in Indonesia geen kaarten rondgestuurd. Alle berichten gaan van mond tot mond. Ik zie ook de oude vriendenkring van Pap. Oom Huge, ex-minister. Onder de vrienden staan oom Huge en Pap bekend als de twee "onkreukbaren". Oom Huge die geweigerd heeft Ambassadeur in Nederland te worden omdat hij niet weggestopt wilde worden. Hij wilde zijn mond blijven opendoen over alle onrechtvaardig-heden. Ik zie oom Hardjo, de Onassis van Jakarta. Oom Hardjo die vol ondeugende streken zit. Die dollars in mijn handen stopte toen ik als arme student naar Nederland ging: "Hier... om iets te kopen in Holland! Maar niet vertellen aan jouw vader hoor!" Oom Hardjo die Pap altijd plaagde dat hij zo "Maagdelijk" was! Ik zie oom Tarmin voor wie Pap altijd op de bres stond als hij weer in moeilijkheden zat. Pap, die zijn vrienden koos voor het leven: Right or wrong...
Ik zie Tjerk, jankend als een klein kind. Zachtjes zegt hij dat hij alles aan Pap heeft te danken. Als "Steurtje" was hij aan lager wal geraakt en was uiteindelijk bedelaar geworden. Totdat Pap dit te weten kwam. Pap had iedereen instructies gegeven om Tjerk op te sporen. Zelf ging Pap 's avonds door de straten van Jakarta naar de plaats waarvan hij wist dat bedelaars bij elkaar kwamen om te slapen. Met een flashlight ging hij over al die gezichten op zoek naar Tjerk.
Tjerk was "als de dood" voor Pap en probeerde zich te verbergen. Uiteindelijk werd hij toch gevonden. Razend was Pap op Tjerk: Een kind van Pa bedelt niet!
Tjerk kreeg schone kleren en in bijzijn van alle kinderen werden zijn bedelaarskleren verbrand en gaf Pap hem werk.
Ik zag mensen die ik tienduizend jaar niet meer had gezien. Ik kan me voorstellen dat Pap op dit moment met een smile van boven op ons neerkijkt...
Na de herdenkingsdienst wordt het eten opgediend. Ik besef dat ik vreselijke honger heb. Het eten in het vliegtuig was (voor mijn doen) wel erg karig. We hadden bij vertrek een warme maaltijd gekregen en daarna kregen we alleen maar brood. Ik klaagde bij de steward dat ik rijst met sambal wilde waarop hij mij hartelijk uitlachte. Geen rijst, alleen maar brood kreeg ik. Na het avondeten komen nog steeds mensen afscheid nemen van Pap. Sommigen blijven voor zijn kist bidden. Peter en ik zijn doodmoe. Ik besef dat Mam ook kapot is. Zij heeft de vorige dag tot drie uur in de ochtend alle regelingen voor Pap gedaan.
© 2002 - www.pavandersteur.org - Alle rechten voorbehouden