Om privacy redenen zijn de ware namen van sommige mensen veranderd
16 juni 2001
Endjel en ik kunnen geen keuze maken uit al die verschillende soorten vis op de markt. Wat een geluk dat we Ibu Nora in de rij tussen al die viskopende vrouwen zien. Deze expert kokin adviseert ons om "kakapvis" te kopen voor de barbecue en de vissen eerst te marineren in citroen en zout.
Het is 15.00 uur. We hebben te lang op de markt rondgezworven. Als mijn man Piet en ik voor het avondeten nog bij onze vrienden Yusnawati en Maurice in Heiloo willen zijn, moet ik Endjel eigenlijk nu naar huis brengen. Ik heb dan nog net de tijd om te relaxen in het bubbelbad.
Thuis in de keuken is het één complete chaos. De kinderen hebben niets opgeruimd. Als de Amerikaantjes over twee weken komen logeren, dan mag ik wel overal briefjes ophangen dat iedereen zijn eigen spullen zelf moet opruimen. Ik wikkel de vissen uit de kranten en pers citroenen uit voor de marinade. De kantoorkleren die ik aan heb maar eerst verwisselen. Anders hebben ze op kantoor vast kommentaar op deze vislucht. Mijn pijama dan maar! Die moet toch in de was.
Beneden rinkelt de telefoon. Wat vervelend dat de telefoon altijd rinkelt op het moment dat je haast hebt! Ik heb nu even geen tijd om met wie dan ook te praten.
De telefoon blijft rinkelen... Ik kan mijn oren haast niet sluiten voor het schelle gerinkel. Hé ... wat een rot ding! Het zal wel een van de vrienden van de kinderen zijn. Ha .... gelukkig stopt hij eindelijk! Twee minuten later begint het kreng weer te rinkelen.
Driftig ren ik naar de telefoon. ".. met mevrouw de Borst," Alleen maar geruis aan de andere kant. Opeens hoor ik gesnik en de stem van tante Juul "Je vader is er niet meer. Peter (mijn broer) en jij moeten zo vlug mogelijk komen..." Klik. de verbinding is verbroken.
Wezenloos sta ik met de hoorn in mijn hand. Gebeden hebben wij dat Pap niet meer zo lang hoeft te lijden. En nu de realiteit! Het is zo onwezenlijk! Pap is er niet meer...
16:30 uur
Het dringt tot mij door dat ik iets moet doen. Als een gek draai ik Peter's mobile telefoonnummer. Ik besef dat hij in Bremerhaven aan het werk is en dat hij op z'n vroegst pas morgen hier kan zijn. Mijn hersens beginnen op volle toeren te werken.
16:35 uur
Ik kan mijn ogen niet geloven als Peter opeens voor mijn neus staat. Tante Juul had hem 's middags al weten te bereiken. Peter is tegelijk in zijn auto gestapt richting Kwintsheul.
16:40 uur
Ik vlieg weer naar de telefoon. Het is Zaterdag en geen enkel reisbureau zal nog open zijn. Het telefoonnummer van Singapore Airlines op Schiphol laat alleen een bandje horen. Ook de Garuda is niet aanwezig. Bij KLM is het raak. Ik krijg iemand aan de lijn die mij het nummer van de ticketing office geeft. Ik leg uit dat mijn vader is overleden en dat mijn broer en ik vanavond nog naar Jakarta willen. Goddank! Er is plaats. We moeten wel over 30 minuten op Schiphol zijn. Peter vliegt overeind. Hij moet nog terug naar Etten-Leur om zijn paspoort op te halen. Ik leg de situatie uit aan de KLM. Ze hebben alle begrip. We mogen wat later arriveren.
Ik bel Piet op de zaak op. Ik vertel dat ik zo vlug mogelijk op Schiphol moet zijn omdat Pap is gestorven en ze in Jakarta Pap zo vlug mogelijk willen begraven.
Ik smijt de hoorn op de haak, vlieg naar boven, pak mijn toiletartikelen, mijn donkerblauwe nette jurk, zwarte schoenen, de 500 brochures over Pap die ik al eerder heb geprint, de speech van Tom, mijn paspoort... Ik ren weer naar de telefoon om Jakarta te bellen. Moonlight neemt op. Mam is nog steeds in het ziekenhuis, zegt ze. Ik geef haar ons vluchtnummer en vraag of iemand ons kan komen ophalen van Cengkareng vliegveld.
Ik probeer Tom (Voorzitter Vereniging Vrienden van de Yayasan) te bereiken.
Geen gehoor...
17:00 uur
Piet en mijn zoon Matthieu zijn thuisgekomen en condoleren mij. Tien minuten later zijn we al op weg richting Schiphol.
KLM Schiphol is intussen op de hoogte van het overlijden van Pap. Ik krijg alle sympathie. Peter en ik krijgen vier stoelen voor ons beiden. Ik begin bijna te janken omdat ze zo aardig zijn. Alles verloopt razendsnel. Het enige wat ik nu moet doen is wachten op Peter. Ik maak me zorgen om zijn rij-gedrag. Hij zal wel over de weg vliegen om op tijd het vliegtuig te halen.
Ik probeer Tom weer te bereiken. Nog steeds geen gehoor. Ik ben bang dat hij en Ria in het buitenland zitten.
20 minuten voor vertrek komt Peter rennend de vertrekhal binnen. We gaan tegelijk naar de incheckbalie en vandaaruit via de Immigratie naar gate F45 waar we direct het vliegtuig in kunnen.
Ik slaak een zucht van verlichting als we eindelijk op onze plaatsen zitten. En dan zie ik tot mijn afschuw dat ik nog steeds mijn pijama aan heb! Peter grijnst van oor tot oor als ik het hem vertel. Hoofdschuddend zegt hij dat het ook net lijkt of we een buskaartje Jakarta-Depok hebben gekocht!
© 2002 - www.pavandersteur.org - Alle rechten voorbehouden