TERIMA KASIH!! (Bedankt!!)

Een ieder die in Jakarta is geweest, weet wat het is om in een file terecht te komen. Want je belandt er onherroepelijk in. Tenzij je om 05.00 uur in de ochtend van huis gaat.

Elk jaar, als ik weer in Jakarta ben, heb ik het gevoel of het verkeer verdubbeld is. Je ziet auto's uit het stenen tijdperk naast de allernieuwste modellen. Alles rijdt kris-kras door elkaar ondertussen een concert van klaxons ten gehore gevend. Degene die voor het eerst Jakarta bezoekt, zal waarschijnlijk met doodsangst in een taxi zitten. De chauffeurs - roekeloos rijdend - proberen met elkaar te wedijveren om te kijken hoever ze kunnen gaan. Op zo'n moment sluit ik het liefst mijn ogen terwijl de gedachte door mij heen gaat dat mijn laatste minuten gekomen zijn.

Onvoorstelbaar eigenlijk dat er zo weinig ongelukken gebeuren. Het zijn allemaal fantastische chauffeurs! Het vervelende van autorijden in Jakarta is altijd die eeuwigdurende FILE oftewel op z'n Jakartaans MACET! En als je in een auto zit zonder airconditioning, dan ben je helemaal de sigaar! Je kunt dan kiezen tussen rijden met open raam (en alle vuile uitlaatgassen inademen!) of lekker gaarstoven in een potdichte auto. Tot voor kort had de Yayasan een auto zonder AC. Voor zieke kinderen van de Yayasan, die vaak met hoge koort naar het ziekenhuis gebracht moeten worden, was het geen pretje om urenlang in die bloedhete auto te zitten.

Djani en Sylvie Pandjaitan-Pondaag zagen dit probleem en hebben de Yayasan als cadeau een nieuwe auto cadeau gedaan. Kompleet met AC en alle toeters en bellen! Niet alleen pak Putu - de trouwe chauffeur van de Yayasan - straalde toen hij dit cadeau zag, maar ook de kinderen. Zij hebben Pak Putu gevraagd of zij - zonder ziek te zijn! - een ritje mee mogen maken in een ijskoude auto. Djani en Sylvie, nogmaals "Terima Kasih Banyak" voor dit prachtige cadeau!